Ξεμέθυστο καράβι

                            στον Αρθούρο Ρεμπώ

Φτάνει πια με τα μεθύσια
ποιητών και καραβιών.

Η ανύπαρκτη θεία μου έτσι θα ‘λεγε –
και δε θέλω να την κακοκαρδίσω.

Σοβαρά, όμως, τώρα, δε νομίζετε
πως το ‘χουμε όλοι παρακάνει;

Βέβαια, δε θα πάψουμε
να ‘μαστε ιθαγενείς των λέξεων.

Ούτε θα πάψουμε να υμνούμε
εύγλωττες νεροσυρμές.

Όμως, διακριτικά η γαλανή παλίρροια
ας μπαίνει στα δωμάτια μας.

Κρυφή και η λάμψη του θριάμβου μας,
όταν -επιτέλους- οι πληγές ανθίζουν.

Ίσως έτσι να πετύχουμε εν’ αλλιώτικο χαμόγελο,
νομίζω απέραντο και φευγαλέο,

και να το εγκαθιδρύσουμε
-απρόσμενα- στο εσπερινό φλιτζάνι του καφέ.

Εκδόσεις Ιωλκός, 2025