Η Αντιγόνη λέει

|| ψαράκια ||

Μελάνι μετείκασμα
ο ουρανός στο ποτάμι.
Η Αντιγόνη εμείς
με βήματα γυμνά
– ανάσα –
σκέτα χώμα
χώρα λευκή αναζητώ.

Από τη Ράκκα
Λέσβο με καράβι σε θάλασσα λουσμένη
– ατσάλι και φως –
σε κύματα αφρισμένα,
σε χέρια απλωμένα
τα παιδιά μου αναζητώ.

Η Αντιγόνη εμείς
με αγάπη ανένδυτη,
αίμα ανένδοτο,
φόβο ανυπόδητο
τη φωνή μου αναζητώ.

Ήρθε ο καιρός να φτιάξουμε
για την απάθεια αντισώματα

Re: Η Ισμήνη λέει

|| με μια σφυρίχτρα ||

Ο ήλιος – τελευταία μαχαιριά –
βουτάει κόκκινος στη θάλασσα.

Κοκάλινο το κρύο βγαίνει από τη γη,
κασκόλ το βλέμμα μου τυλίγει.

Ξεκοιλιασμένα στρώματα, άνθη στο πεζοδρόμιο σκορπίζουνε,
σαν ακακίες που βαριανασαίνουν άνοιξη.

Ψαράδες με στεφάνι φωτεινό στο σκάφανδρο
βουτάνε μες στους κάδους καθαρμένοι.

Το παρελθόν χορδή τόξου τεντώνει.
Με μια μόνο αιώρηση επιστρέφει.

Οι φτέρνες σου, Αντιγόνη, αθάνατες θα γίνουν
από βάτα και από χώμα σκληρό.

Οι μεταφορές δεν δίνουν πάντοτε
φτερά στο ποίημα

Εκδόσεις Νεφέλη, 2023