«Για τί είδους αφύπνιση μιλάς, όταν δεν μπορείς να διακρίνεις διέξοδο απ’ το μαρτύριο;», με ρώτησε με στόμφο, λες και η ερώτηση, από μόνη της, ήταν ικανή να με διαψεύσει.
«Αφύπνιση της συνείδησης. Δύναμη να αποδεχτούμε πως έχουν τα πράματα. Δεν μπορεί να υπάρξει διαφορετικό πρώτο βήμα»
«Για το οτιδήποτε, Μάρθα. Αυτή τη στιγμή, ακροβατούμε σε γκρίζες ζώνες, επιλεγμένες προσεκτικά ώστε να μην οδηγούν πουθενά· αντιμετωπίζουμε τα πράγματα αποσπασματικά, εστιάζουμε μόνο στους εαυτούς μας και εκτιμάμε ένα καλλιτεχνικό έργο, μονάχα στον βαθμό που αντλούμε απόλαυση από αυτό. Η νοηματοδότηση της τέχνης, απαιτεί να δεχτούμε κάποια καθολική της ιδιότητα· συνεπώς, να έχουμε μια συνεκτική ιδεολογική πεποίθηση για τον κόσμο, κι αυτό, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων αδύνατο. Σήμερα, όσοι ασχολούμαστε σοβαρά με τις τέχνες, νιώθουμε πως κάνουμε τεχνητή αναπνοή σε κάποιον που χαρακτηρίζεται κλινικά νεκρός· κι εσύ, παραπονιέσαι, πως αυτό δεν είναι αρκετό. Οπότε, θα διαφωνήσω μαζί σου. Δεν θεωρώ πως, στις σημερινές συνθήκες, μια τέχνη που μπορεί να συναντήσει τον άνθρωπο και να τον συγκινήσει είναι άνευ αξίας, ακόμη κι αν αδυνατεί να του δείξει ξεκάθαρα, τον τρόπο για να βελτιώσει τη ζωή του»

(απόσπασμα σελ. 102-103, εκδόσεις Γράφημα, 2023)