Ξύπνησε από ανατριχίλα στη σπονδυλική στήλη. Σκοτάδι στην κρεβατοκάμαρα, μόνο ένα φωτάκι στον διάδρομο μετρίαζε το μαύρο. Φώναξε ξέπνοη τον Κώστα, απόκριση καμία, αργότερα εντόπισε το σημείωμα στο κεφαλάρι, Ρήνα μου, πάω στα Γιάννενα για ψώνια, μην ανησυχείς. Συμβιβάστηκε με τις τάσεις φυγής που είχε. Παλιότερα αγανακτούσε, άρχιζε να τον στολίζει με διάφορα, είσαι αδιάφορος, δεν μπορείς να αναλάβεις ευθύνη απέναντι στη σύντροφό σου, εξαφανίζεσαι, χωρίς να με ενημερώσεις. Τότε , πίστευε πως άμα χτυπάς ένα στραβόξυλο με τη βαριοπούλα, θα το ισιώσεις. Ματαιοπονούσε, πολύ γρήγορα κατάλαβε πως μόνο το πλάνισμα αλλάζει μορφή στο ξύλο. Στην αρχή άκουγε υπομονετικά τον τακτικό εσπερινό όπως έλεγε, συνήθως άρχιζε τον επανορθωτικό ρόλο της το βράδυ, μετά την επιστροφή του από διάφορες εργασίες. Δεν άργησε να αντιδράσει ο Κώστας, συμφωνήσαμε να σεβαστούμε τα σουσούμια μας. Άφησέ μου έναν μικρό τόπο, μια κουκίδα, να είμαι ναυαγός σ’ αυτόν τον κόσμο. Δεν μου αρέσει να μου κουνάνε το δάκτυλο απαριθμώντας τα λάθη μου. Συνηθίζω να λακίζω. […]

(απόσπασμα από το κεφάλαιο 5. Το σύθαμπο, σελ. 140)
βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ, 2023