Καθρέφτες υπάρχουν παντού, στο σαλόνι, στον διάδρομο, στο μπάνιο και σε κάθε δωμάτιο, για να εντοπίζουν αδυναμίες και τα σημάδια του χρόνου, του πατέρα μου και της μητέρας μου, και να τα προλαβαίνουν. Πριν βγουν από το σπίτι, περνούν απ’ όλους τους καθρέφτες με τη σειρά, της κρεβατοκάμαρας με το πρωινό και απογευματινό ξύπνημα, του μπάνιου στη συνέχεια, το στήσιμο στο καθρέφτι του μπάνιου είναι και το πιο χρονοβόρο, εκεί ελέγχονται, κάτω από το εκτυφλωτικό φως πολλών βατ, ρυτίδες, χαλαρώσεις, άσπρες τρίχες, τρίχες που φύτρωσαν στο πηγούνι και σε μουστάκι και σε αυτιά, τρίχες που προεξέχουν από μύτες, και μετά αυτοπαρατήρηση του κάθε τμήματος του σώματος συνεχίζεται στη τραπεζαρία, στον μεγάλο καθρέφτη που κρέμεται για να καταγράφει καθώς τρώμε, πως τρώμε, πόσο αρμονικά τρώμε και αρμονικά δένουμε, και μετά ο καθρέφτης του διαδρόμου, ο μεγάλος καθρέφτης, είναι αυτός που δίνει την οριστική συγκατάθεση, το κεθρέφτισμα του είναι αποφασιστικής σημασίας για το τι και πως θα φορεθεί και το πως θα βγούν η μάνα μου και ο πατέρας μου από το σπίτι […]

απόσπασμα σελ. 60-61

εκδόσεις Περισπωμένη, 2021