[…] Σε αυτήν τη ζωή θα ήθελα να είμαι ελαφίνα. […] Αλλά εγώ είμαι λιοντάρι. Ούτε κι εγώ το γνώριζα καλά καλά ούτε ήθελα να το πιστέψω, ώσπου αφουγκράστηκα μια μέρα με προσοχή τα βήματα μου διαβαίνοντας ένα ξύλινο γεφύρι. Κι ήταν βαριά, παραδομένα στη χάρη της βαρύτητας. Με κολλούσαν στο ποτισμένο από τη βροχή ξύλο της γέφυρας και δεν με άφηναν να προχωρήσω δίχως να παραδεχτώ την ωμή πραγματικότητα. Πως ήμουν δηλαδή λιοντάρι, ένα αρσενικό λιοντάρι που ονειρευόταν πως είναι ελαφίνα με φτερά κι απογειώνεται για ένα άλλο σύμπαν, έναν άλλον κόσμο όπου η πραγματικότητα δεν θα άνοιγε πληγές. […] Αυτοσαρκαζόμενος κοιτούσα συνήθως την περίεργη ζωή μου, λοξοδρομωντας από τα όνειρα στις σκέψεις κι από την πικρή αλήθεια της παραδοξότητας μου στην ακόμη πικρότερη πραγματικότητα που είχε επιλέξει να με φυλακίσει στον ανόητο αυτόν κόσμο, σ’ ένα σώμα αταίριαστο με την ψυχή, παλεύοντας να συγκατοικήσει τουλάχιστον με αξιοπρέπεια, πολιτισμένα.[…]

εκδόσεις Βακχικόν, 2020